Uprawa słonecznika – najważniejsze informacje

Do niedawna mało popularna uprawa słonecznika staje się atrakcyjną alternatywą dla rzepaku. W oparciu o dane z wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich, w Polsce powierzchnia uprawy tej rośliny w ubiegłym roku wynosiła około 8300 hektarów. Największym producentem ziaren słonecznika jest Ukraina (areał w 2020 roku wyniósł ponad 6,3 mln hektara). Słonecznik wykorzystywany jest w przemyśle spożywczym, w rolnictwie na kiszonkę, paszę objętościową, śrutę. Doskonale sprawdza się również jako poplon strukturotwórczy. Jakich warunków potrzebuje słonecznik do prawidłowego wzrostu gwarantującego opłacalność? Co warto wiedzieć o tej roślinie? Sprawdź!

Słonecznik – warunki glebowe i klimatyczne

Słonecznik nie jest bardzo wymagającą rośliną. Może być uprawiany na terenie całego kraju. Najlepiej plonuje na żyznych glebach zasobnych w próchnicę, kompleksu pszennego bardzo dobrego (kompleks I) i pszennego dobrego (kompleks II). Najniższą rekomendowaną klasą gleby dla tej rośliny jest klasa IVa, natomiast nowoczesne odmiany bardzo dobrze sobie radzą w jeszcze słabszych warunkach. Optymalne pH podłoża waha się w granicach 6,6–7,2.

Ze względu na charakterystyczną budowę, a dokładniej grubą i omszoną skórkę, roślina stosunkowo dobrze znosi suszę. Ważnym czynnikiem gwarantującym jej prawidłowy wzrost jest dostęp do światła. Słonecznik nie powinien być siany na obszarach o dużym zacienieniu. Słonecznik umieszczany jest w ziemi metodą siewu punktowego (pojedyncze nasiona sadzi się w jednakowych odległościach w rzędzie na głębokości około 7 cm) w okresie, kiedy gleba na odpowiedniej głębokości osiąga temperaturę 6–8 stopni. Jeśli podłoże będzie zbyt zimne, spowoduje nierównomierne i opóźnione wschody. Przeważnie okres wysiewu przypada na 15-25 kwietnia.

 

Zapotrzebowanie pokarmowe słonecznika

Aby słonecznik prawidłowo się rozwijał, należy zapewnić mu podaż najważniejszych składników pokarmowych. Liczne analizy wskazują na to, że najkorzystniejsze okazuje się nawożenie 60 kg N, 40–60 kg P2O5 i 150–180 kg K2O/ha. Niedobory azotu prowadzą do zaburzenia rozwoju i wzrostu liści oraz nasion słonecznika (zmniejszenia poziomu białka i oleju, pogorszenia całkowitej biomasy). Z kolei nadmiar substancji wydłuża wegetację, opóźnia dojrzewanie koszyczków i niełupek, zmniejsza odporność rośliny na wyleganie i porażenie przez choroby grzybowe. Nawozy fosforowe i potasowe zaleca się stosować głównie jesienią, natomiast azotowe – wiosną. Warto pamiętać, że w uprawie słonecznika dużą role odgrywa również bor i molibden.

Minimalna wielkość uprawy słonecznika

Słonecznik, mimo swojej wysokiej odporności na zmienne warunki atmosferyczne (przede wszystkim suszę), nie zawsze przynosi satysfakcjonujące plony. Do strat w uprawie przyczyniają się przede wszystkim ptaki, dla których ziarno jest atrakcyjnym pożywieniem, mszyce, pędraki, ślimaki i omacnica słonecznikówka oraz choroby wywołane przez patogeny, głównie grzyby. Eksperci zaznaczają, że dla zachowania opłacalności, na uprawę słonecznika należy przeznaczyć nie mniej niż 20 hektarów ziemi.

Najlepszy słonecznik? LISKA SU!

Na plonowanie słonecznika ogromny wpływ ma jakość ziarna. Szczególnie dobrymi parametrami wyróżnia się LISKA SU – nowa odmiana tolerancyjna na sulfonylomoczniki. LISKA SU doskonale sprawdza się nawet na słabszych stanowiskach. Wysokie plony, dobre zaolejenie, wysoka odporność na zmienne warunki atmosferyczne oraz łatwa ochrona herbicydowa sprawiają, że odmiana z roku na rok cieszy się większym zaufaniem rolników.